MUSICA AISLANTE seleccionada por DJ Fixemberg

NUEVA DIRECCION

lunes, 21 de abril de 2008

CRONICAS CONCIERTOS

En los ultimos dias he ido a cinco conciertos. Iba a hacer una cronica para cada uno pero creo que me da un poquito de pereza. Bueno a lo mejor mas que pereza es que tengo mejores cosas que hacer o pensar.

Un viernes 4 de abril me acerque al festival ABRIL NO TAN CRUEL y me lleve una grata sorpresa con un grupo: LA DEBIL. Cinco muchacho que hacian ruido con sentido, que gritaban letras sencillas, directas y dolientes. Su puesta en escena me incito a pensar en montar un grupo de musica- teatro y la verdad no se si eso es bueno o malo. Guitarras potentes, bajo altivo, percusion dominante. Pura fuerza, emocion, rabia... Terminaron chillando una frase de una de sus canciones con el publico asistente...Y yo me quede maquinando con quien montar una banda basada en le melodia, el descontrol y en letras sacadas de mi fabrica. Alguien se apunta?

Al dia siguiente fui a ver a STANDSTILL. No tenia pensado ir pero al final dije que si. No soy capaz de decirle que no, porque iba hacerlo? Estaba acompañado pero lo vivi en la mas absoluta soledad, disfrutandolo como si fuera un critico de la rockdelux. Y he de decir que me decepcionaron. Standstill presentaban en Madrid su espectaculo VIVA LA GUERRA, que yo ya habia visto en verano en el Teatre Grec de Barcelona. En Madrid eligieron el auditorio de La Casa de America. Exactamente los mismos movimientos que de aquella, los mismos gestos, las mismas "sorpresas". Es cierto que nunca he sido gran admirador de este grupo, tan cierto como que su ultimo disco me gusto mucho en las primeras escuchas pero ha perdido interes para mi con el tiempo. Me resultaron muy lineales, me dieron la sensacion de ser un viejo pescador de sardinas que en su ultima faena decide traer a puerto, un bonito del norte, la gente le aplaude y acaba metido en una ambulancia. Si en Barcelona el cambio de rumbo de Standstill me parecia un giro que podia darnos muchas alegrias, en Madrid me dio la sensacion de que no tienen nada mas que dar. A lo mejor estoy pecando de ignorante y ese video que ponen antes con declaraciones de antiguos miembros ya es una carta de despedida, pero que quieren que les diga, aun esta muy reciente en mi la disolucion de Manta Ray y recordar desde el primero al ultimo de los conciertos de los gijoneses puede dejar en evidencia a cualquiera. .Tampoco me gusto cierta actitud que note en el cantante (esta vez lo vi desde mas cerca) de ser un embobador de niñas. Es mas que curioso que los conciertos de Standstill esten llenas de fans tipo Ivan Ferreiro (con todos los respetos para Ivan, el no tiene la culpa, o si?). No me resulta sincero, lo siento. Para rematar el concierto utilizaron, como en Barcelona, su temazo: "Porque me llamas a estas horas" y esta vez al contrario que en el Grec tuve que soportar en primera persona el vaiven de globos mientras intentaba concentrarme en esa pequeña joya que nos han ofrecido los barceloneses. Pero me fue imposible y no lo entiendo, me cabree y me parecio una falta de respeto hacia tan grande cancion. Si nos hicieron pasar todo el concierto sentados con poca luz mas razon de seguir asi con ese tema, me parecio mal, muy mal. No me hizo puta gracia y si alguien no respete ni sus propias creaciones apaga y vamonos...Sus razones tendran, por supuesto.Finalizaron recordando canciones antiguas pero yo tenia tal cabreo y aun tuve que esquivar otro globo que no preste ni la minima atencion....a ellos. A otras cosas es posible, como por ejemplo a la muchachada exausta y emocionada por lo que acababan de ver, como yo acabe en Barcelona, exactamente igual.

El Martes 8 sali de currar y me fui solo, para variar, a ver a THE RADIO DEPT. Prefiero no hacer comentarios sobre los teloneros unos Belle & Sebastian de sacarina con un nombre larguisimo que nisiquiera me voy a tomar la molestia de reproducir (estoy duro hoy eh?) Sobre The Radio Dept decir que son un grupo que me encanta que basa su musica en bases pregrabadas, bajo, guitarra, la maravillosa voz del cantante y una elegancia muy del norte (no se yo si les hariamos tanto caso si todo el mundo que anduviera por nuestras calles fuera asi) El concierto fue sangrantemente corto, a mi hasta me dio la sensacion de que tocaron menos que los teloneros, el sonido en la sala Heineken, como siempre horrible (ya sabia yo que dias despues tendria que desdecirme) pero tienen unas canciones tan sencillas y pegadizas y que tan bien le sientan a mi estado emocional actual que me gustaron. Me gusto verlos para seguir escuchandolos en casa. Su musica ademas provoco en mi cierta nostalgia al verme rodeado de parejas haciendose arrumacos mientras yo bebia la caña a cinco euros que venden en esa sala (No llega a tener nombre de cerveza y habria que pedir una hipoteca para poder beber a gusto), esto me hizo pensar que ya no me gusta tanto ir solo a los conciertos o que suelo elegir conciertos en los que disfrutaria mucho mas acompañado...que cosas.


El viernes 11 pude presenciar uno de los mejores conciertos que he visto en mucho tiempo. Mis amigos lucenses de HOLYWATER tocaron en la Sala Sol ante una media entrada que merecerian que hubiera sido lleno total con gente fuera esperando. Holywater te puede gustar o no pero tocan como los angeles, se divierten tocando, estan exentos de cualquier artificio y desde el primer acorde te introducen en su espiral de guitarras, bateria y voz. Entre el publico muchos galegos conocedores del buen hacer de estos chicos. El concierto fue tan bueno, lo disfrute tanto que no podria decir que tocaron bien o mal, en que se confundieron o en que acertaron. Si bien una de las canciones para mi tiene un significado especial y la vivi mas intensamente, todo el concierto fue una gozada. Las guitarras sonaban nitidas y potentas, el bajo lo mismo, la voz de Ricardo es una de las mejores, sin exagerar de este pais, y las cosas que hace Luis a la bateria no puede hacerlas cualquiera, el buen rollo que desprenden entre ellos, con el publico.Un verdadero espectaculo para amantes de la musica bien tocada, del matiz y la furia, una autentica gozada. Si a esto añado que sus discos no estan entre mis favoritos concluyo que Holywater, ahora que Manta Ray se han ido (y vuelvo a ellos) tienen el mejor directo (de banda) de entre todos los grupos englobados en la escena indie. Aunque no tengo muy claro que esten en ninguna escena la verdad. Tengo ganas de ver a EL Columpio Asesino, que intuyo, son los unicos que les pueden quitar de mi particular trono, porque, Triangulo de Amor Bizarro montan un espectaculo de la ostia pero no siempre tocan bien, mas que nada porque como ellos mismos dicen, no saben. A lo mejor me dejo algun grupo de la ostia pero hablo de los que he visto. Despues del concierto, totalmente agotado, en compañia de un colega bateria que no los conocia y alucinó, me pregunte porque coño estos chicos no tiene mas repercusion, lo tienen todo: buenos musicos, buenas canciones, un directo arrolador, un cantante espectacular....Creo que todo se debe a que navegan por aguas de nadie, sin ninguna etiqueta, tocando porque es lo que saben hacer...y que bien lo hacen. Mi enhorabuena a un grupo que deberia tener mas espacio en cualquiera de estos ciberespacios.....

Por ultimo el dia en el que cumpli 25 años fui a ver a MICAH P. HINSON con la mejor de las compañias (ya era hora). En primer lugar debo advertir que tengo debilidad por este muchacho: sus gestos, sus respuestas en entrevistas, su pose...su todo. Le tengo hasta cariño pero eso no quita que me de cuenta de que ultimamente le da por destrozar en directo sus canciones mas antiguas, me doy cuenta pero se lo perdono porque estoy seguro de que alguna razon tendra. Solo verlo ya merece la pena, con sus cigarros a medio fumar, su guitarra arrugandole el traje, sus constantes agradecimientos a los dos miembros de su banda y sus larguisimos discursos entre cancion y cancion. El concierto no se muy bien como valorarlo. Si lo hago de forma positiva tengo que admirarle por ser el primero que consigue sonar bien en la sala heineken (por eso lo de antes) por su capacidad para hacer versiones de sus propias canciones (sin llegar a la exquisitez que consigue Dominique A que las desahace las vuelve a montar y muchas veces las mejora) y por conseguir retorcernos y apretar los dientes cada vez que pasa de la calma absoluta a la furia o se poe a jugar con su voz. Tambien he de decir a su favor que las nuevas canciones me convencieron y denotan que ya no llora tanto y ya no tiene que pedir todo porque ya tiene cosas. En su contra (si se puede decir asi, mas bien seria una especie de regañina de un admirador) dire que muchas veces su afan por darle la vuelta a sus propias canciones lo lleva a volverlas mucho mas previsibles y con menos matices que en los discos, que algun que otro temazo quedo en el tintero y que alguno que a alguuno que otro le faltaron instrumentos y a veces minutaje. Aparte de todo esto nunca le perdonare (bueno si) que ya no toque Patience como la primera vez que lo vi, ahora le da por ponerse a gritar desde el principio (un sindrome muy extendido ultimamente, vease lo que hicieron TV ON THE RADIO con Staring at the sun en su ultima gira veraniega) y en Patience querido Micah, tu sabes mejor que nadie, que el grito no es la causa es la consecuencia. En todo caso Micah P Hinson me hizo sentir mucho pero juro por dios que en otras circunstancias al llegar a casa escucharia todas sus canciones y no se si eso es bueno o malo. Disfruté, y ya dije antes que seria casi imposible, tendria que ponerse enfermo para que ese hombre no me guste. Aunque debo avisarle a el,a mi y a vosotros que en ese concierto, esa noche Micah P Hinson no fue lo mas importante no fue el que me hizo sentir mas.... pero de eso no podria hacer una cronica solo podria comprar un libro enorme lleno de paginas en blanco.


P.D: Este fin de semana iba a ir a ver a RUSSIAN RED pero habia tanta gente que decidi no ir y mira que me gusta la muchacha pero tampoco creo que sea para tanto....espero que no deje que la conviertan en carne de cañon, o a lo mejor a ella le gusta, que se yo.
En otro orden de cosas, este colectivo ya esta preparando con ilusion sus ojos y sus oidos, con entrada incluida, para ver a RADIOHEAD en Barcelona y a YO LA TENGO en Sevilla (alguien se apunta) y tambien a EL COLUMPIO ASESINO y FEIST en Madrid, ademas de algun que otro concierto que vaya surgiendo. Pena que no pueda acercarme al primavera sound a ver a WHY? o PORTISHEAD

domingo, 20 de abril de 2008

ULTIMO TEMA, por un tiempo.






EL GRAN PODER - SR CHINARRO

LISTA DE REPRODUCCION

Por primera vez y sin que sirva de precedente la nueva lista de reproduccion no esta compuesta por musica que acopañe la lectura. La lista en si es una lectura. Son doce canciones que elegi casi de forma instantanea como respuesta a mi incapacidad para escribir en la noche de ayer. Noche en la que sí que junte palabras pero no a la vista de todo el mundo, noche en la que me quede en casa queriendo y no pudiendo. Una noche en la cual no pense en mi finca, no pense en sus dimensiones ni en como construir mi nueva casa, simplemente quise estar alli, sentado, fumando, mirando los hierbajos, esperando a que todo suceda por si solo. Evidentemente casi sin ser yo consciente mi alma eligio estas canciones por algo y es maravilloso darse cuenta de ello despues de haberlas elegido....Como veran llevo unos dias en los que solo soy capaz de ofrecer musica. Entre esta lista y las anteriores entradas tienen donde elegir, yo si fuera ustedes las escucharia todas de principio a fin sin casi pestañear....por tener los ojos cerrados.... o eternamente abiertos.

p.d: en algunos lugares me dicen que es hija de la luna, en otros que es el demonio....y yo creo que es la misma persona.

1- en la ardiente oscuridad - NACHO VEGAS
2- que no sea Kang, por favor - LOS PLANETAS
3- revolucion - CHUCHO
4- cartografies - MANTA RAY
5- it's personal - THE RADIO DEPT
6- the middle - FAT JON & STYROFOAM
7- so you'll.... - GRANDADDY
8- quen puidera namorala - L. BATALLAN
9- en montañas de basura - LOS PLANETAS
10- la copa de europa - LOS PLANETAS
11- actress - ARP AUBERT
12- payaso - BAMBINO


REPITO: como observaran esta lista no tiene mucha coherencia. Cada cancion es de su padre y su madre, cada cual es para un momento diferente pero tiene sentido. Anoche en un espacio de tiempo muy pequeño escuche esto porque mi cabeza cada 3 o 4 minutos necesitaba cosas diferentes, me trasmitia sensaciones diferentes... esta lista es yo hace unas horas, antes de lograr dormir en mi ultimamente enorme cama.

sábado, 19 de abril de 2008

EL COLECCIONISTA - Los Planetas







"Todo coleccionista acumula muchos cromos para poder conseguir completar un solo album"


Iba a acompañar esta cancion con imagenes pero os doy la posibilidad de que cada uno se las invente en su cabeza. En nuestra cabeza no hay Youtube, hay Yotengo. Mis imagens para esta cancion espero poder visualizarlas en primera persona.....algun dia.

jueves, 17 de abril de 2008

(...)

Y.






KNIVES OUT - RADIOHEAD





HALLELUJAH - JEFF BUCKLEY






STARALFUR - SIGUR ROS









Hoy me apetecido compartir estos tres videos sin razon alguna. hoy me ha dado por no pensar en PORQUÉ.


disfruten...

miércoles, 16 de abril de 2008

vigesimoquinto DIA UNO

LAVAPIES MARZO 2008 JOAN GUARCH




"Esto lo escribo porque he decidido que voy a ESCRIBIR. Y lo que voy a ESCRIBIR he decidido hacerlo de una manera que no me quedara otra que contar aqui."

Uno nunca llega a saber de que forma evoluciona. El niño que pecaba de avaricioso,caprichoso y siempre tenia algo que pedir se convirtio en el ser que nunca pide nada (excepto dinero). El porque cambió tan bruscamente nunca lo sabre, ni tampoco el momento determinante para ese cambio. Solo se que llevo ya mucho tiempo sin pedirle nada a nadie. Es posible que la causa sea la falta de personas a las que pedir o por contra sea fruto del panico que me entro el dia que, de verdad, quise algo.

Creo que es acertado no pedir nada, es mucho mejor conseguir que quieran darte y asi seguire, cada vez mas seguro de que no tendre que convencerte de nada, te habras convencido tu sola, yo solo...como cuando gritas de dolor sin que nadie tenga que decirte que lo sientas, y sabes que te pico la abeja mas cercana que encuentras.


Eso si, seguire exigiendo que en mi presencia, en mi burbuja, nadie mire a otro lado, nadie se vista ni tome estupefacientes, nadie se permita el lujo de poner puertas en casas que aun son solo planos, nadie tenga la osadia de taparme la boca para que no pueda entrar el aire, nadie se le ocurra ponerme,ponerse zancadillas. Nadie se atreva a no atreverse,en mi burbuja, con ellos mismos....y no hablo de riesgo, hablo de verdad.


Para empezar dejaremos de agarrarnos a las razones por las que decimos no y nos follaremos todo aquello que nos grita sí. Evidentemente cada: "si" provoca un: "no" y viceversa. Yo no quiero excusas, quiero razones. Yo no quiero que me expliquen porque no, quiero que me cuenten como es eso a lo que dicen SI.




Y ya no escribo mas porque empiezo a no pensar mas que en horas enjabonadas, si escribiera sobre ellas empezaria a disfrutarlas por escribirlo y les juro que aun quiero que esas horas se queden encerradas en mi cabeza mucho tiempo. Con cariño y naturalidad les ire regalando minutos hasta que se conviertan en dias,horas...estaciones desde las que emprender nuestro viaje, o el tuyo o el mio, o a lo mejor....
no habra railes,
por los que continuar.
no habra vagones
en los que montarse,
en ese caso,
podremos decir
que hemos perdido una primavera
o


ganado un otoño.


















miércoles, 9 de abril de 2008

JOANSIEDAD

* Estado de euforia desmedida, de ansiedad positiva. Exceso, ansia bien entendidos. Amar sin condicion. Voz profunda y con gran capacidad para la entonacion. Huracan que acaricia y reconforta. Recibir amor desmesurado pero que los que son capaces de entenderlo dicen (es una leyenda) que es incomparable con nada que se haya visto. Realizar llamadas a altas horas de la noche o bajas horas de la mañana con el unico pretexto de hacerlo. Colgar primero.

2- Sensacion que provoca compartir con el ser de mente nacido en cataluña. Un ser unico que da tanto que muchos no serian capaces de aguarchtarlo (jo,jo). Un tipo que tanto te hace fotos como se folla a frigorificos abandonados.


Si el no lo hubiera escrito no sabria muy bien decir si cumple 33,35, o los 36 que segun el cumple. Yo estaba seguro que este chico no cumplia años, cumple segundos, minutos horas, pero bueno, como formalismo no esta mal que se ponga años encima, calcular todos los segundos que lleva viviendo seria imposible, es mas, creo que a veces, minutos de su vida han durado 145 segundos. Este jovenzuelo que de niño vio a Jesucristo y por eso esta iluminado, que de adolescente quiso ser Tomas Jofresa con la mala fortuna de que años despues un futbolista llamado Fernando Torres le usurparia su cara y que de joven se dejaba crecer un champiñon en la cabeza llego a mi vida una noche y nos caimos tan bien que las heridas que nos provocamos no han parado de crecer desde aquel dia. Os juro que en la mia han brotado flores tres primaveras seguidas. Esas heridas nos provocan cierta fuga de sangre tan necesaria para seres con tanta acumulacion de globulos rojos,balncos,azules,grises,morados,verdes, y de colores (como bien decian Los Planetas) aun por inventar.


Pero bueno, este chico siempre dice que agradezco demasiado, que siempre ando pidiendo perdon y como ya le he dedicado muchos escritos y muchos ojos, hoy por su cumpleaños no voy a hablar de el, voy a hablar de "La sonrisa eterna" esa chica que cada dia le chupa la sangre de su herida, se la cuida y que no se parece a nadie en el mundo (bueno, miento, hay una señora que vive en O Grove que me me dio techo y mejillones y yo le regale una planta, que se parece mucho a ella... deben ser familia....)

Esta chica provoca en mi buen amigo que se pierda y se encuentre, ejercicio vital para seguir vivo, le permite excederse sin molestarse a sabiendas de que el mismo sabe que no esta bien pero coño!!!! por algun lado habra que sacar la energia!!!. Ella consigue que mucha de esa energia, si no toda, no se pierda, se adentre por donde querriamos volver todos y llegue a ella. A mi buena amiga de la isla que ya no lo es, no le resulta facil. Normal, nada de lo que realmente merece la pena es facil de entender a pesar de ser lo mas sencillo del mundo porque es lo que todos buscamos. Y él, el la levanta por las mañanas para que no caiga o caiga del todo en la tentacion.

Alba aparecio un dia por el mediterraneo montada en su bote de vela. Los dos llegamos a la vez (yo volando, cometiendo el error de aterrizar en Badalona en lugar de en el Prat) y los dos nos topamos con Joan a la vez. Mira que le insistimos: ¡QUE NO,QUE NO ! pero él penso que nosotros tambien utilizabamos su psicologia inversa y se lo tomo al reves. A ver quien coño le lleva la contraria ahora. Doy gracias por haberlo conocido juntos porque a mi buen amigo yo le hice gracia pero ella, uf, ella....( si le preguntais a una habitacion del Raval sin luz ni ventilacion os sabria contestar) Alba es mucho mas de lo que se cree, y tiene la suerte o la desgracia de que nuestra amistad este escondida, a gustito, detras de la que tengo con Joan, que no es amistad es...,es, eso que dicen...sí, hombre no sabes, me explico no?. Que quieren que les diga para mi ahora Joan es Alba, Alba es Joan y con esto no digo que lo suyo sea eterno, ni que no los quiera por separado de forma diferente pero que le voy a hacer, ahora los veo uno dentro del otro, nunca como un ser solo pero si como un conjunto subconjunto....¿alguien recuerda como se llamaban los dos circulitos independientes que compartian y entrelazaban parte de ellos? me explico?.


Y como no soy capaz de ir en mi contra.....

Gracias!
a ella por quererte
a ti por quererla
a ella por quererme
a ti por quererme
a mi por quereros....




el 12 de junio los niños dejaran de estudiar la revolucion francesa y el big bang y empezaran a tener que saber que el mundo se creo gracias a la "Gran Explosionciña" y evoluciono en barcelona gracias a dar las gracias...... lo dejo, empiezo a desvariar, para variar.....



y me despido dando las gracias por no saber convertir en palabras algunos de los abrazos que doy me dais, tu, este, oeste, los otros y aquellos....ya sabeis quienes sois...y como lo sabeis ya podeis venir corriendo a darmelos....ya sabeis que ultimamente tengo las compuertas de mi embalse algo magulladas y necesito espaldas que me ayuden a controlar el cauce....


Me despedi ya no? ostia!!!! y ahora quien llevara las riendas de mi vida si me he despedido.....mejor os doy la bienvenida eternamente.....

domingo, 30 de marzo de 2008

EL-VIRA (carta de AMOR-FOn)

Otra vez, te vas otra vez. Pero no tiene nada que ver con la otra, esta vez se va Elvira, no Laia. Gracias a ti y a estos meses en los que hemos vuelto a vernos,olernos, sufrirnos, entendernos, padecernos, confundirnos, disfrutarnos Laia fue asesinada por si misma, repito, asesinada por si misma, en ningun caso fue un suicidio.

De Laia escribi hasta odiarla, hasta odiar a Antón, a mis genes y mi tonteria. A ti, Elvira, pocas veces he sido capaz de escribirte, es mas alguna vez cometi el error de dejar que pensaras que escribia sobre ti cuando escribia sobre las otras, esas que no tienen nombre pero me empeño en llamar con apellidos y todo.

Sé que no he sido justo contigo y eso me duele porque nunca ha sido mi intencion hacerte daño, es mas, creo que te he hecho mas daño intentando no hacertelo, lo que son las cosas pequeña. En todo caso no escribo esto para pedirte perdon, para intentar explicarte lo que nisiquiera yo soy capaz de entender, escribo esto para darte las gracias por tu presencia,tu paciencia, tu sonrisa, tus movimientos epilecticos, tus abrazos, y sobre todo porque si has sufrido por mi culpa es porque has sido capaz de ser valiente, como nadie ha hecho nunca, has intentado conocerme, has querido saber mas y te has encontrado conmigo mucho antes que yo mismo.

Siempre te repetire sin miedo a equivocarme que te quiero con locura, siempre. Contigo no soy capaz de actuar de forma correcta, no soy capaz de dejar de decirte cosas bonitas mientras persigo otras faldas, no soy capaz porque lo que te digo es tan cierto que lo conveniente no se atreve a hacerme callar. Te mereces mas que nadie que no te diga estas cosas pero seguramente por debilidad te lo digo, porque soy un egoista, como todos, e involuntariamente me agarro a ti cuando estoy solo, y repito: no es justo. No es justo por ti y por mi. y lo hago constantemente.

Me cuesta mucho seguir con esto pero tengo la certeza de que no he dicho nada de lo que queria decir, quien sabe a lo mejor no se, no soy capaz. A lo mejor no soy capaz de dejar que te vayas y por eso me alegra que emprendas este viaje donde podras vivir nuevas experiencias.

Conocer a Elvira y olvidarme de Laia me ha servido para aprender a disfrutarte, porque eres grande elvirita, eres tan grande que no soporto tu peso, no soy capaz de agarrarte y yo necesito tener todo bajo mi control, pero por egoismo te pido que te quedes a mi lado. Tu sabes mejor que nadie que obligandome a ser feliz lo unico que hago es cultivar un duende malo y manipulador debajo de mi cama. Un duende que aprovecha cualquier descuido de la sonrisa todoterreno para convertirla en reversible, tu lo has vivido, lo has sufrido y a veces incluso creo que caiste engatusada por ese duende....

Y que mas da eso ahora, animal de cuatro cabezas y ninguna pata!!!!! Ves, ya lo estas haciendo, ya estas jugando con la palabra para dar lastima, pena para hablar de ti, que bien lo haces!!! escondiendo toda tu soberbia detras de supuesto amor, supuesta bondad..... titulando con nombre de chica todos tus arrebatos de amor propio....vete a escribir a otra parte duende!!!!

Elvira, le he pedido al duende que me deje dos minutos para acabar esto, le ha costado aceptar, ya sabes que el esta enamorado de ti, pero al fin al cabo el no es mas que yo y ha acabado cediendo. Elvira solo te pido que no olvides que algun dia hice esfuerzos titanicos para poder darte todo y no fui capaz, quiero que tengas presente, como se que lo tienes, que voy por el camino y algun dia podre hablar conigo sin nombrar a duendes, sonrisas moldeables, valentines o monchos y no escribire cosas como esta. Quiero que sepas Elvira, que me siento tremendamente afortunado de conocerte y que espero poder saber aun mas de ti y te exijo que sigas compartiendo con el mundo toda tu energia, esa que yo a veces no he sabido apreciar.

Laia a muerto, pero es una suerte comprobar que Elvira tambien es sonrisa y mirada. Es maravilloso leerte y aprender a escucharte, es maravilloso quererte y que me quieras, es precioso verte hablar con ese entusiasmo sobre nantes, tu hermano, tus amigos, es una suerte tenerte, .....


FELIZ VIAJE!!!!!!! ya me contaras, ya te ire contando, porque sabes que sea de la forma que sea, que sera la que tenga que ser, siempre, siempre, aunque no volvamos a vernos jamas, nos querremos.


30 de marzo de 2008 -EL QUE ESCRIBE-

Fon solo te daria un abrazo y te pintaria un ojo.


ESTONTERIA de dias nuablados

Sí, me encanta y de una formaaaa....
Uy!!! ¿Que seran las formas?
¿El aire tiene forma?
NOOOOOOO
Ves,
todo es tan sencillo

++++++


Escribo.
Luego lo que escribo les vale para imaginarme
pero delante de mi no me dejan escribirle
sus pechos, sus manos, sus surcos.

Se esconden hasta que escribo
lo enseño y viven en la realidad del que escribe
esa que no modifica su realidad (con mayusculas)
pero gente!!!!:
el que es escribe SOY YO!!!

Ojala alguien no tenga tiempo,
algun dia,
de leerme.
Estara ocupada descubriendo porque lo hago
porque quiero quererla.


+++++++++++


"A FALTA DE TENER CON QUIEN HABLAR"

Todos me dicen:
¡Te gustan las dificiles!
y me lo dicen con una sonrisa como si yo lo provocara a proposito
Pero no es verdad!!!
Me gustan las que estan felices
las que transpiran dormidas
las que sus sueños se convierten en respiraciones.
A mi eso me parece real.

Su felicidad llega a mi
y quiero devolversela pero su corazon esta cerrado
por una llave que me es ajena
esa llave que hace que las vea tan bonitas,
tan seguras de que no derramaran sangre
necesaria para mantenerse en pie.

Alguna descubrira,
algun dia,
que yo no soy llave,
yo no tengo llave
no tengo nada que guardar
....
mi habitacion es el cielo










"MONOtematico" 29-03-08 2:30 h. SIROCCO (Madrid)



"MONOtematico" 29-03-08 2:30 h SIROCCO (Madrid)
mi habitacion es el cielo

ES EVIDENTE QUE NO ME LEEIS

UF!!!!!!!....He de decir, antes de nada, que nunca he sido tan yo, me he sentido tan feliz, por eso lloro mas....

Simplemente quiero decirle a todos los que pasais por aqui que, realmente, no me leeis. Lo unico que haceis es empaparos de lo que escribe un ser tan exagerado que os gusta aqui pero nunca sois capaces de mirar a los ojos. No os pido nada, no pido que respondais amablemente a mis adulaciones, no os pido nada asi que, por favor, no me hagais llorar. No provoqueis que invente mas de lo que invento, ser fuertes,ser valientes y no caigais en la tentacion de seguir mi juego de: "solo quiero que TU seas feliz" porque aunque no lo diga, cuando escapo con mi sonrisa todoterrreno y reversible escojo cualquier portal para llorar, no se hacer daño a lo que quiero, solo a lo que tengo. De igual forma que me abro de piernas ante ex -novios dolidos, de igual forma que resulto simpatico a todos vuestros novios titulares, de igual forma que bailo feliz viendote dar besos otros......lloro, donde no me veais. No llamo a la unica que me ha querido porque quiero que sea feliz sin mi. Igual que yo actuo en beneficio de vuestra felicidad solo os pido que no me lo hagais mas dificil.....

Mis amigos mas cercanos me dicen que siempre me enamoro de las cosas dificiles, de lo imposible, me dicen que me gusta complicarme pero lo que, nisiquiera ellos que me conocen saben , es que no es eso. Es mucho mas sencillo, me enamoro de todas aquellas que irradian felicidad. Una felicidad casi siempre asociada a algun chico al que quieren y les hace feliz. Yo aparezco por casualidad y les muestro con mis carencias comunicativas que aun podria ser mejor, pero nunca se lo creen porque me disperso mirandolas, oliendolas, tocandolas y como casi siempre me ven de noche, ellas juegan cuando yo estoy en medio de un examen. Un examen que sin querer, juro que sin querer, me hago a mi mismo, y claro, al final ellas estan jugando en el patio mientras yo aun estoy en clase intentando saber porque respondi de esa manera a la primera pregunta. No me complico, me sale asi, a lo mejor me equivoco, a lo mejor no tiene sentido, a lo mejor no es verdad que quiera darle todo a quien se lo digo pero lo que esta claro que no es mentira es que puedo,quiero darlo todo.

Yo no escribo por escribir, el que escribe soy YO, y si escribo lo contrario solo es para protegerme, para sentirme seguro. Creo que no es tan dificil verlo.... Tambien se que no lo haceis por mal, yo soy el primero que os incito a que compartais conmigo vuestra felicidad pero igual que yo pienso siempre en limitar mis caricias a sabiendas de que ya teneis quien os las de, solo os pido que penseis por un momento que yo siempre me voy solo para casa, incluso cuando me acompañan.

.

Estoy convencido que no es dificil quererme, tambien se que no lo pongo facil, y lo sé, es mas creo que es lo logico, todo lo sencillo requiere esfuerzo...y os lo digo, desde el principio os lo digo pero creeis que es una extrategia mas de seduccion, y tener claro que yo no seduzco, simplemente muestro lo que soy edulcorado esperando que alguien sea capaz de chuparme tanto que haga desaparecer mi dulzura para descubrir la verdad. Mi verdad es amarga y salada y si algun dia alguien se atreve se dara cuenta de que esos sabores incomodos le gustaran mas que cualquier pastel de chocolate. Porque nadie vive comiendo dulce, todos necesitamos para vivir alimentos tan insipidos como el arroz o la pasta. No os quedeis con el pastel que ofrezco, porque no soy ni postre ni aperitivo soy un comida copiosa. Soy un plato de esos de meson gallego que llena y te deja una sensacion de rabia por no haber probado mas cosas pero quedas feliz, satisfecho, con ganas, simplemente, de tomarte un carajillo. Casi todas pensais que yo solo soy un carajillo cuando lo unico que os digo es que despues de quererme sere capaz de coger la cafetera, robar orujo al mundo y haceros un vedadero carajillo.


Solo pido que no me hagais llorar, se que podreis venir a explicarme que no tengo porque, que no tiene sentido que me afecte tanto algo que es tan poco y, es mas, os dare la razon, pero intentar entender que no soy capaz de dejar de sentirme solo cada vez que me dais material para novelar. De igual forma que no bailas ante un tetraplejico, no me des la mano si no vas a dejar que sea posible que acabe besandote el hombro, deja la puerta abierta a cualquier posibilidad prometo no seguir si tu no quieres, prometo agarrarte fuerte si queriendo, escapas. Repito no pido casi nada, solo que dejeis que entre, que explore que os pueda dar todo, si despues de eso nada sale bien, sera lo que tenia que ser, pero dejarme que os invente un nuevo mundo, no penseis que es palabreria barata, porque no lo es........y a lo mejor no tendre fuerzas para darte todo lo que te digo, pero si me ayudas seguro que lo conseguimos juntos......

Y todo esto es para deciros que no me querais a medias....tiraros a la piscina o no os pongais el bañador siquiera. Por alguna extraña razon sufro al comprobar que esa chica en biquini no acabara bañandose conmigo, me cojera el frio y como hoy acabare llorando...... Ir a otro lado si lo unico que quereis es que os vean....

No pido tanto.....seguro que alguna ya esta escapando, y se equivocara porque no pido que no me quieran, solo pido que no me hagan llorar o por el contrario consigan que llore eternamente.... de gusto.

En todo caso esto no es una critica, faltaria mas, Quien soy yo para mandar a nadie. Sé que lo haceis asi pensando en mi, en como actuo pero si escribo esto es para que simplemente tengais en cuenta que la sonrisa reversible podria darlo todo si tu, y te lo digo a ti, arriesgas. y no te dire que me dejes de llamar y mandar mails porque me encantan, solo quiero que tengas presente que a veces, muchas veces, sin razon, lloro ......

Con el tiempo voy soportando cada vez menos las medias tintas, no las que sirven para llegar a nada todo o un poco, sino las que solo son eso, medias tintas....

y es verdad, es posible que lo que a mi me parece sencillo sea complicado para vosotras, es mas que posible, pero asi son las cosas por aqui, despues que nadie se lleve a engaño.

a veces me parece injusto que hagan conmigo lo que yo seguramente tambien haria pero ya ven lo que son las cosas, podria pero nunca lo he hecho.....

Os pido que arriesgueis!!!!

otra cosa es que yo me deje, me de cuenta....



jueves, 27 de marzo de 2008

contraDICTOrio


El que escribe siempre cojera el telefono.
el que escribe nunca estara cansado
el que escribe no duerme
el que escribe lo tiene casi todo claro
incluso que no tiene nada claro

El que escribe nunca malinterpretará tus palabras
el que escribe no huye de si mismo
el que escribe no tiene que enfrentarse
el que escribe no escucha

El que escribe no se ducha
el que escribe no busca trabajo
el que escribe no come
el que escribe no llora

El que escribe no se comunica
el que escribe no tiene que convencerte
el que escribe esta solo
el que escribe no se equivoca

Al que escribe no le afecta el tiempo
al que escribe no le llegan facturas
al que escribe solo le hablan las palabras
al que escribe nunca le faltan respuestas

EL QUE ESCRIBE SOLO ESCRIBE ....

El que escribe quiere mas de lo que soporto
el que escribe esta muerto
y solamente 
se 
despierta 
para 
contar 
lo 
que 
vivo.




"soy un corresponsal
enviado especial
en cualquier lugar

nunca pisare 
la sede central
donde esta el personal"


El que escribe realmente querria ser musico... que alguien le ponga musica a este estribillo!!!!

miércoles, 26 de marzo de 2008

ESTE OESTE

HAY COSAS, HISTORIAS QUE SON
IMPOSIBLES DE NO VELAR. (tira esos carretes!!!! je,je)
GRACIAS POR ENSEÑARME A SER
YO

SIMPLEMENTE,
SIENDO

TU

.

.

.

.

ELLOS

ESTE

OESTE

NOSOTROS

VOSOTROS

LOSOTROS y

ELLOS

Que dios bendiga la cuarta y quinta persona del plural.




RICARDO.

Ricardo queria ser mayor pero sus brazos, su pecho no crecian....
Solo su corazon se hacia cada vez, cada dia mas grande.
El no tenia que hacer nada, solo estando ya crecia, todo lo que
pasaba a su alrededor provocaba un aumento de su corazon...

Ricardo fue a Corporacion Dermoestetica para que le aumentaran,
o ¡Que coño! le quitaran las costillas.
El Doctor Ramirez (se llama asi porque lo dijo alguien que estaba
a mi lado cuando escribi esto, gracias) concluyo que es posible
cambiar de sexo pero no de alma (...)

Un dia la madre la Ricardo se encontro a su hijo deshecho,
convertido en oxigeno. Lo respiró y por fin, Ricardo consiguio
su objetivo: ser eterno, poder seguir sintiendo de por vida
o por muerte....¡Que coño!





"a todos los que me escucharon recitar este cuento sentado en un
contenedor de basura en un portal de alguna calle de Malasaña"


22-03-08 2:45 h Bukowski bar (Madrid)

POR UN SEGUNDO

Viva los segundos!!! Inalcanzables,buenos,fugaces,
preparados concienzudamente pero sin el engaño del triunfo.
Solitarios, cabreados por no ganar,
a pesar de ser mejores que la mayoria.
Que pasan sin que nos demos cuenta....

Segundos....

Todo pasa en un segundo, nada dura mas.
Dias, horas, minutos....
solo son el disfrute de ese segundo,
la consecuencia, el recuerdo.

Recuerdo....ese que por ser dos veces cuerdo
se ha vuelto loco


Por un segundo.
Todo pasa gracias a segundos...
Los primeros,
viven demasiado pendientes de si mismos,
el mundo les da demasiada importancia.

para: Joan Guarch

29 - 03 - 08 2:30 h Bukowski Bar (Madrid)

sábado, 22 de marzo de 2008

lista de reproduccion MUSICA AISLANTE




1
- sin titulo - ( ) - SIGUR ROS

2 - staring at the sun - TV ON THE RADIO

3 - plumbicon rmx - MONOLAKE

4 - so long, lomesome - EXPLOSIONS IN THE SKY

5 - fake empire - THE NATIONAL

6 - static - GODSPEED YOU! BLACK EMPEROR

7 - true love waits - RADIOHEAD


estas son las canciones que podran escuchar mientras bucean por este hmilde espacio, escojan la que mas le guste o dejen que vayan sonando todas....cada una tien su porque, cada una es la banda sonora de cada uno de los apartados de este blog. disfruten.

IR AL CINE!!!


"AL OTRO LADO" - Fatih Akin

Maravillosa realizacion, pelicula redonda, bien construida....deberian ponerla en las escuelas de cine...







FIXEMBERG recomienda:









"x marks destination" - THE WHIP
"oh, my darling" - BASIA BULAT
"the ghost that carried" - SEABEAR
"alopecia" - WHY?











"ESCRIBIR SOBRE MUSICA ES TAN ABSURDO COMO BAILAR ARQUITECTURA"

Leonard Cohen - dixit.


















viernes, 21 de marzo de 2008

GA-LAICO

"MIÑA BANDEIRA E UN CARBALLO, MEU ESCUDO AS ILLAS CIES"

Levanteime y apeteceume escoitar Milladoiro, ese grupo galego que representa a esencia dos sons galegos mellor ca ninguen. Onte a noite disfrutei tanto dun Madrid solitario, a causa das vacacions de semana santa, coma de recordar con nostalxia a miña terriña. Non podo negalo levo a Galicia no sangue e non podo deixar de pensar en ela, nas suas peculiaridades, no seu paisaxe humano e terrenal. Coa mesma intensidade que recordo de onde veño sintome orgulloso de ser xa, un madrileño de adopcion, unha cousa no quita a outra. Durante estos ultimos anos todos os lugares por onde pasei deronme algo, dinlle algo. Arestora (coma me gusta esta palabra) os cafes os tomo en vaso, os bocatas levan sempre pa amb tomaquet, (ay barcelona) paseime o gin tonic gracias a pomada menorquina, valoro as tapas e as cañas despois do meu paso por granada, doulle valor a ceremonia de creacion dunha comida despois de ver a importancia que lle dan os italianos, e as cañas, Mahou se e posible....E tantas outras cousas que fun adquirindo polo camiño.

Antes de escribir esto pensei en que titulo poñerlle e gustoume moito o que acabei poñendo: Galaico. Si son galego pero non teño relixion, non teño dogmas nin prexuizos, non teño cadeas e volverei a repetir mil e unha vez se fai falla o que dixo o meu bo amigo "o payaso funambulista": "Temos raices pero no anclas". Gustame ....

O meu concepto de galeguidade ou de apego a miña terra ( a min tocoume ser galego pero pensaria da mesma forma se fora rioxano ou letón) e moi semellante o apego que sinto pola miña familia. E evidente que non e a mellor que existe pero para min e a mais importante, loxico...O igual que emocionome o escoitar a voceciña da miña nai por telefono, tamen se me poñen os pelos de punta o escoitar as gaitas que escoito neste intre, ou cando tomo unha cunca de albariño en calquer lugar do mundo.

Sintome tremendamente orgulloso de formar parte dun pobo que cos seus defectos e virtudes tende a espallarse polo mundo adiante, ¿Onde non habera un galego?. Igualmente non entendo o patriotismo coma forma de distincion ou confrontacion. Non hay nada mais bonito que escoitar atentamente coma un castelan emocionase co seu ceo mentras un galego, disfrutando diso, comentalle como baten as ondas do atlantico no litoral do noroeste.

Escoito Milladoiro, cada vez sintome mais de Madrid, mais de todolos sitios por onde estiven, pouco a pouco conviertome nun ser universal que e capaz de valorar todo o que lle rodea, que e capaz de disfrutar de todo o diferente ou semellante porque sabe de onde ven, porque dende pequeno deixose empapar polo seu entorno, polo paisaxe que lle acompañou na sua infancia, polo caracter que lle imprimiu ser dunha terra que non e lugar de paso hacia ningures.

Nunca, e digo nunca, entenderei a aqueles que non son capaces de mirar mais ala do seu ombligo, non so se perden o que hay fora tamen deixan de disfrutar de todo o que teñen o seu caron.

AI LALELO,AI LALA


En esta mañana preciosa de sol en Madrid a sabiendas de que tardare mucho en volver a pisar Galicia me apetecio escribir en mi galego (buf si lee esto alguno de BNG me corta la polla) me da igual nadie me va a enseñar a querer lo que es mio. Me entro la morriña justo en el momento en que encuentro mi lugar lejos de las rias y los berberechos, debe ser algo parecido a darte cuenta de lo mucho que quieres a tu madre el dia que te casas con tu chica.....


"Quen puidera namorala
quen puidera namorala,
meu amigo..."



SOLAMENTE, sola mente, SOL amente

Todo es tan facil....Todo lo facil nos da miedo, nos asusta. Todo lo que nos llena y parece sencillo no somos capaces de darle el valor que tiene, "es tan facil... para que darle importancia" - pensamos... Es una pena que haya tan poca gente que lo haga facil....

El cielo, el calor, el tacto, una mirada, tres mil silencios, el aire, los pelos de punta, un labio, no, dos. La brisa y la sombra, el viaje, la temperatura, olernos... todo esto no lo hemos inventado nosotros, todo esto ya nos vino de serie, por eso algunos creen en Dios y otros no le dan importancia....No hay egos ni victorias cuando disfrutas de lo simple...El hombre siempre ha querido ganar....

Un tal catalandemente le pregunto a su chica la mas bonita de las proposiciones posibles: ¿Te cansas conmigo? y añado: caigamos juntos!! desaparezcamos juntos!!!

Cuando aparezcas te pedire que nos rindamos juntos, nos llamaran desertores, nos llamaran cobardes, nos llamaran irresponsables.....¿Quienes? todos aquellos que no saben que rendirme ante ti es la mayor de las victorias, no tendre que buscar mas, no tendre que salir a buscar el sol. El vendra a mi casa, y todo ese tiempo que ahorro me servira para ordenar nuestra casa..... para dejar que te muestres, que me quieras...

Toda la vida queriendo, buscando ser escritor, cineasta, y tantas otras cosas y ahora me doy cuenta de que eso solo es mi manera de llamar tu atencion. Debo reconocerlo, mi unico objetivo eres tu, para que engañarse, negarlo va en contra de conseguir lo que quiera. Debo partir de esa base, estoy demasiado influenciado por mis emociones como para no darme cuenta de que me manipulan y me dirigen. A partir de asumirlo, ya podre seguir buscandote mientras hago otras cosas. Tengo que reconocerme a mi mismo que todas estas palabras, todos mis proyectos no tienen otro motivo que acercarme a ti, de hacerme visible ante el mundo en donde tu estas escondida. Cierto es, tambien, que una vez que te encuentre mis ansias creativas permaneceran intactas pero sabre, podre controlarlas en mi beneficio, ahora mismo solo te buscan a ti.

Solo te voy a pedir una cosa: No te fijes en los que muestro, no te fijes cuando intento llamar la atencion, observa detenidamente mis silencios, mis ausencias. Fijate muy bien en mi cuando no estes, investiga sobre lo que hago cuando estoy solo, no me hagas caso cuando hable de mas, es pura inseguridad. Valora en su medida mi exceso, no es mas que entusiasmo no compartido. Descontextualiza lo que hago y llevalo a tu cama. Sigueme la corriente pero coge el timon de vez en cuando, si no lo haces probablemente la luz que todas teneis me cegara y acabare estrellandome. Si te fijas en los pequeños detalles, si te olvidas que escribo, que te gusto, que huelo bien, que soy amable, si eres capaz de valorar mis pasos, mi sudor y mi miedo me habras encontrado....Sé valiente, arriesga, no te quedes esperando, desmontame, rompeme, sumergete en mi, empapate...Hazlo!!! Es posible que no seas pero si eres esta es la unica forma de llegar a mi y no digo esto pensando en cualquiera. No digo esto pensando en que soy maravilloso ni que la gente deberia conocerme. Lo digo por ti, lo digo por mi, porque si haces esto y eres, yo no sere el beneficiado, tu no te sentiras vacia.... seremos, estaremos, sera verdad, te habre encontrado, me hab.ras encontrado, lo habremos conseguido...solo voy a poder quererte a ti.... Y no te preocupes yo hare lo mismo: Me sentire observado por ti cuando mires al infinito, disfrutare de tu olor cuando te masturbes y tranquila, si no eres te parere los pies y tu te daras cuenta pero jurame, jurame que no dejaras que no nos encontremos por miedo.....Juramelo!!!!.... Ya se que me estoy exponiendo, quiero que te expongas al riesgo del fracaso pero en caso de vencer no habra nada mejor, absolutamene nada....imaginate que tengo razon, imaginate que llegamos a querernos de esta forma ¿Entiendes lo que eso significara, preciosa? TU, la que si que ERES, ya se que sí.

Y todas estas cosas aparecen en mi cabeza viendo videos en los que me sonroja observar mi poca mesura cuando, de repente, en mi casa se juntan el sol y un par de estrellas.....

martes, 18 de marzo de 2008

MONCHO

Hoy lo echo de menos. Hace poco menti, no he vuelto a llamarlo, no me he preocupado de donde esta o de si lo estan cuidando bien... Cuando empezo todo esto de venirse a vivir a Madrid con un objetivo claro crei conveniente separarme de mi compañero mas fiel. Moncho ha estado conmigo en todas mis vidas: la de granada,la de ourense,la de barcelona, la de "Meta Volante", la de O Grove, la de menorca.... Me ha acompañado en todos los viajes que he hecho, casi todos con él como unica compañia. Nos tirabamos a ver quien pasaba, que pasaba y eramos felices (como en la foto en un parque de Milano). Vino conmigo a todas partes incluso a aquellos lugares donde no le iba a hacer caso: Pobrecico de él, se paso todo el Fib debajo de la tienda de campaña y gracias a dios que al recoger lo encontramos. Recuerdo un dia en el que movilice a todos mis amigos en su busqueda, sin el no nos iriamos a ninguna parte. Recuerdo como mi madre me recrimino que no me lo llevara en uno de mis viajes a Gijon...


Moncho ha estado siempre. Todo el mundo que me conoce me pregunta por el, algunos amigos estan cabreados conmigo por haberlo dejado solo. Uf, en la de camas que estuvo que yo nunca consegui. Recuerdo un dia en Granada que sacrifico su descanso para que fuera yo y no él, el que durmiera con aquella chica italiana. Al dia siguiente se desperto resfriado porque alguien le habia quitado la manta con la que le yo le habia cubierto en aquel sofa viejo de un salon con vistas a Sierra Nevada. Moncho siempre me acompaño, tambien, cuando este colectivo se convierte en DJ Fixemberg, la de veces que se paseo por el publico mientras yo repartia sonidos... Ay Monchiño.... 


Si decidi separarme de el fue porque representa ese niño que soy muchas veces, ese que disfruta mas decidiendo que pedir a los reyes magos que jugando con los juguetes, ese ser que por mucho que a veces vuelva a hacerme una visita ya no tiene nada que ver con este chico que a punto de cumplir los 25 ya bebe gin-tonics, escucha musica tranquila, ya no le hacen tanta ilusion los festivales, disfruta mas del sol que de la luna, prefiere un buen vino, buena comida y tres amigos a una discoteca llena de estrellas fugaces y ya le da importancia a lo realmente importante. Un Chico que mantiene la esencia y el exceso de aquel niño que perseguia sueños a partir de realidades pero que ahora ya quiere, intenta, poco a poco evoluciona de forma natural hacia perseguir realidades a partir de sueños.....Algun dia hablare de los dos, esperen a que sea capaz de diferenciarlos.....


Hoy me siento solo, y si he hablado de Moncho es porque por primera vez en mi vida he echado de menos de verdad, sin caprichos, a toda esa gente realmente importante..Sí a ti, a ti y a ti tambien, ya sabeis quienes sois. Moncho no aliviaba esa soledad solo la enmascaraba y uno ya no tiene ganas de seguir escapando de si mismo. ya no tiene ganas de inventar, tiene ganas de construir... y claro, a ti, esa que cada dia para vigilarme y ponerme a prueba te escondes detras de mil y una chicas lindas tambien te echo de menos, o te echo de mas, no estoy muy seguro.Hoy, solo en casa me ha parecido una mimiedad todo lo que iba a escribir en comparacion con todo lo que puedo dar sin soltar palabra, me ha parecido muy poca cosa sangrar tinta en comparacion con exprimir naranjas para tu desayuno. 


Escucho a Micah P. Hinson,SeaBear,Basia Bulat (gracie paula!!)... y creo que no quitare la musica hasta que amanezca porque curiosamente ahora que me hago mayor los crujidos de los armarios, los gemidos de los electrodomesticos me dan miedo. Ahora que tengo mucho mas claro que es la realidad me resulta violento ver que en la tele solo ponen cosas sobre asesinatos e investigaciones... Esto cuando Moncho estaba a mi lado no me pasaba, me jactaba de querer estar solo y lo conseguia, ahora que ya tengo miedo de verdad creo que ya estoy preparado para entender tu miedo, estoy preparado para compartirlo. Un dia  escribi que fingir fortaleza es la mayor de las debilidades y luego dije que lo contrario. Hoy os digo que lo primero es verdad pero lo segundo debe ser verdad.


A Moncho lo recuperare seguro, no se cuando, y lo dejare cuidando a todos a los que hoy echo de menos.


- Monchiño, entiendelo ya no te necesito para que me cuides mientras busco a quien cuidar. Ya no te necesito para que me levantes en esos dias en los que hago creer a todo el mundo que no necesito nada....Ahora ya no la quiero como un trofeo, ahora la quiero querer....tu me entiendes, lo se.


martes, 11 de marzo de 2008

REFLEXION

Ya acabó, ya se han celebrado las elecciones. El Sabado no fui capaz de reflexionar demasiado debido al enorme cabreo que tenia por la campaña, por el atentado, asi que ayer, pasado el temporal, fue mi dia de reflexion.

En este mismo blog ya hable un poco de la campaña y de los "debates". Les juro que tenia la impresion (o la ilusion) de que el agresivo marketing que estaban llevando a cabo los dos grandes partidos (mejor dicho, partidos grandes) se volveria en su contra. Tenia la ilusion de que la mayoria de la gente de este pais se diera cuenta del ridiculo que estaban haciendo con sus "niñas" y "buenas suertes" pero parece ser que este es un pais en el que lo que importa es pertenecer a un bando, es poder tener de que hablar en la oficina (vease repetir lo que dicen los periodicos) y claro, igual que todos acaban siendo del Barça o el Madrid porque es de los equipos que pueden opinar (en la prensa hasta te dicen que ha desayunado Ronaldinho) en politica igual. Igual que un seguidor del Celta se queda fuera de conversacion en una tertulia futbolera del lunes, un votante de cualquier partido minotario solo recibe mofas con la excusa de que el partido al que ha votado no tiene gente preparada para llevar adelante al pais, a pesar de que nadie tiene ni idea de quien esta detras de esos partidos. Lo que si sabemos es que en los grandes hay gente "tan valida" como Pepiño Blanco, Acebes, Esperanzas y Magdalenas. Toda una garantia...

Antes de opinar sobre el resultado de estos comicios, debo, necesito, comentar algo sobre el asesinato del ex-concejal del PSOE a manos de ETA. Dejando de lado (dios me lo permita) la sin razon del hecho en si y el dolor de su familia, nada mas conocer la noticia una pregunta rondo mi cabeza: ¿Que gana la ETA con este atentado? Disculpen de antemano la frialdad con la que voy a abordar este tema pero a veces creo que es necesario analizar las cosas desde diferentes puntos de vista. Yo no lo acabo de entender....

Se supone que una banda terrorista comete delitos con una intencion, por algo. En este caso no se la encuentro (evidentemente un asesinato no tiene justificacion alguna pero intento ponerme en la cabeza de los que lo hacen). Llego a la conclusion de que la banda terrorista no va a conseguir nada con este asesinato y a la vez veo que los medios informativos se pasan el dia hablando de las reacciones de los dos partidos mas importantes. Todo esto en el ultimo dia de campaña. Me imagino cosas raras. Si llego a escribir esto el sabado seria mucho mas duro, mas explicito y alguno me llamaria loco por pensar cosas tan malas pero la verdad (y no digo que sea en este caso, espero que no, vaya) es que el poder, siempre, y digo siempre, ha utilizado el miedo para controlar a la gente (no hablo de trabajadores, ni clase obrera, hablo de gente). Aun soy demasiado joven como para pensar tan mal, pero veo cosas raras en mi entorno, veo cosas raras en como se comporta la gente. Veo como dos partidos financiados por casi la misma gente se van a repartir, casi en exclusividad, un parlamento que se supone que es representativo de la voz de la gente. Y digo yo: ¿No es verdad que la gente vota al que menos le disgusta de lo que conoce (generalmente muy poco) en lugar de al partido que concuerda con sus ideas? Aun estoy a la espera de que algun votante del PSOE o el PP me diga que representa su partido mas alla de las obsoletas respuestas de: "porque son de izquierdas" o "por que defienden una España unida".

En todo caso lo que mas me molesta es la falta de imaginacion e ideas de los que pensamos parecido a mi (me incluyo). No encontramos ninguna forma de despertar a la gente, nos volvemos quejicas, nos encerramos en nuestro mundo, y al final las unicas voces discordantes que se escuchan son aquellas que llaman al anacronico levantamiento en guerra de las clases obreras, aquellos que hablan de anarquia y lucha....que pereza. Deberiamos utilizar el voto que legitimiza a los que salen elegidos para darle la vuelta, aun con riesgo de vivir epocas algo confusas y alocadas....recuerden que el hombre siempre ha sido capaz de seguir adelante...

Dejare esta reflexion para otro momento en el que pueda ser mas claro y convincente, aun no se que se puede hacer y me centrare en el cabreo que me ha provocado los resultados electorales. Da pena ver el grafico de la distribucion del parlamento, da pena ver todo de solo dos colores y lo peor es que lo que ha elegido la gente, tanto la ignorante como los seudointelectuales, esos que se creen inteligentes e imparciales por leer todos los periodicos. Nos esperan otros cuatro años en los que nos haran hacer pensar que se llevan fatal, que no tienen nada que ver, otros cuatro años en los que avanzaremos en lo inmediato y nos olvidaremos del progreso como vehiculo para estar mejor y no para tener mas. Cuatro años en los que seguiremos sufriendo politicas alejadas de la realidad, en los que seguiran llenando de parches este pais (y pasa en todas partes), en donde bajo la legitimidad de los votos,la democracia y la constitucion seguiremos viviendo en un realidad virtual en la que lo que mas importa es el terrorismo, en la que seguiremos pensando que Ruanda es un pais en el que todo el mundo muere de hambre y alli creeran que aqui todo el mundo es rico....Uf es un problema global, pero habra que comenzar barriendo nuestra casa.

Estas elecciones me han sumergido en un estado de desconfianza y desilusion, no digo yo que mis ideas concuerden con ningun otro partido que se haya presentado pero votar masivamente a otros partidos seria una forma mas que valida para comenzar a cambiar las cosas, una forma de dar un toque de atencion a los que mandan. Ahora todo el mundo se quejará... Haberlo pensado antes....
El ser humano es demasiado inteligente como para hacer siempre lo que le dicen...digo yo...no? Pero es logico, todos tenemos miedo a no llegar a fin de mes...Desde mi comodidad, desde mi vida priviliegiada lo entiendo y lo respeto pero eso no quita que me parezca injusto que nos pasen la patata caliente a nosotros, a los que tenemos que pensar en mas cosas que en colores politicos, a los que estamos destinados a elegir aquello que nos haga menos daño en lugar de apoyar aquello que nos haga felices......

No acabaran aqui mis reflexiones, cada vez tengo mas claro las bases en las que se sustentara mi proyecto politico de fondos. La pena es que seguramente acabara engullido por las maquinarias de lo establecido. De igual forma que la Iglesia apostolica llama a toda nueva forma de fé, secta (que seran ellos digo yo) toda nueva forma de ver la politica se tomara a cachondeo porque para serios ya los tenemos a ellos. Esos que hablan de cosas que no entendemos para hacernos pensar que somos ignorantes. Esos que a veces parece que son elegidos mas por que su fisico se convierta facilmente en un guiñol que por su capacidad. Esos que se rieron de nosotros en los debates. Esos que igual que los niños gritan mucho para que les hagan caso. Esos que sueltan una sonrisa cuando cogen al otro en un descuido. Esos que se visten como les dicen. Esos que no viven en el mismo mundo que nosotros.Esos mismos que ante su incapacidad para hacer una politica real nos llenan de autopistas y cheques-regalo. Esos que aunque no lo digan creen que otra politica no es posible, no es viable porque las cosas estan montadas de otra manera y digo yo: ¿Quien coño lo monto de otra manera? nosotros ¿verdad?. Viendo el panorama actual uno hecha de menos que como minimo nos engañen mejor, hecha de menos citas de politicos antiguos como aquella de Adolfo Suarez: " Creo que un político que no trata de transformar utopías en realidades no es un político, es un traficante de ideas. ". No digo yo que lo llevara a cabo ni que no nos estuviera tambien engañando pero como minimo era inteligente.

Les juro que sigo haciendo esfuerzos no ya para que la gente este de acuerdo conmigo si no para que reflexione por si misma y a partir de ahi poder ver cual es la verdadera capacidad del ser humano. Soy de los que piensa que la proxima revolucion ya ha empezado y tardara mucho en ser visible, esta en nuestro entorno, en los actos individuales de cada uno, en no aislarse pero tampoco acomodarse, en dar pasitos poco a poco, en asimilar la realidad de la condicion humana sin resignarse a no mejorar.... Yo sigo confiando.....seguramente hasta que no tenga a quien amar, a quien cuidar y para entonces todo esto me dara por saco!!!

Buenos dias y buena reflexion (hay cosas que no hay que dejarlas a la suerte)